Verdi ligg fyre deg,
vetle gjenta,
og lenges etter den dagen
du skal reisa deg,
og sleppa deg
og byrja gå av eigi kraft.
Verdi ligg fyre deg
i all si ovunderlege
gudgìvne prakt,
og undrast um du
skal du setja dine fotefar
i henne,
på henne,
yver henne,
Opi som ei bok verd å lesa,
Opi som ein blom som strekk seg mot soli
Opi som ei sjel som lenges etter Gud,
ligg verdi fyre deg,
Jeva Gabrielle.
helsing pappa.
Men bakken var steinut, og foten var sår,
nede i Israels land.
I skarar dei vandra med liket på strå,
tvo hundrade kvende og mann.
Det hende i Jenin, ein flyktningleir,
at liket frå båra datt av,
Dei som bar båra - i det heilage land
måtte få liket i grav.
Så snåva dei atter - og gjekk ned i kne,
nede i Israels land.
I skarar dei vandra med liket på strå,
tvo hundrade kvende og mann.
Det hende i Jenin, ein flyktningeleir
at liket datt av ein gong til,
Og der i varmen - i det heilage land,
Lyfte dei liket på ny.
Ein tridje gong traff dei, ein snåvestein stor,
nede i Israels land.
Dei skarar som vandra med liket på strå,
tvo hundrade kvende og mann.
Det hende i Jenin, ein flyktningeleir,
at liket datt av enn ein gong
då reiste seg liket, og fræste og gjekk,
...men ikkje til jubelsong.
Den som fattar
Gud,
må anten ha
eit ovstort hove,
eller eit utruleg lite
intellekt.
Den som trur
at Gud
kan liknast i
eit takmaleri
av ein gamal gubbe
i eit tak,
må anten ha
dårleg fantasi - eller ekshibisjonistiske drag.
Den som trur,
veit,
at ikkje eingong
himmelrymdene
kan ryma
den som som skapte dei,
meir enn
fantasiane mine
kan ryma
meg.
Lars-Toralf Storstrand, november 20©05
Ei fager drôs, ein protestant, vart gift med ein katolikk
Å elska Bibel, Gud og bøn, med morsmjôlki ho fìkk
Men husbond’ hennar syrgde drygt, at kôna vilde ei
Til «moderkyrkja» venda seg, og kjettarane seg’ nei
For kvar ein dag, han smiska reint, men ho var like steil,
Ho nekta plent og bøygja seg, for statuer av stein
Oblat og messe var’kje meir enn laga til forføring,
Umvandlingi av brød og vin, var einast for forstøring
Han gjekk til då hen til pateren – og syrgde høgt og sårt:
«Kona mi er kjettar, vil’kje fylgja pavens bod;
Og kvart eit under kyrkja gjer, ho alle saman hatar
Kann henda du med meg kan gå, og gjera synd til bate?»
Prestemannen fylgde han – i von om ei pengeløning
Han sa: «Omvend det skal ho bli, og fri frå satans tyning»
Og då dei kom til heimen fram, sa mannen «Kona, kjær!
Vår pater med til nonsmat er». Ho sa: «Velkomen vær!»
Då måltidet til ende var, var prestemannen kvikk,
Å tala ord om syndefall og menn’skeslektas svik!
Om Herrens store kjærleik, som alle kristne kjenner
At Han for syndarslekt laut døy, og blodet som laut renna
«I morgon vil eg atter koma her i huset inn,
Eg gjera skal det under: Kjøt og blod; av brød og vin»
«Du brød skal få», sa kona blid, og presten takka varmt
«I morgon skal du verta frelst – og fri frå all di harm
Ved morgonbels, var presten klar, og signa brød og vin
Og kvinna sa: Er det no kjøt? Og presten svara: Ja!
Det endra er til kjøt og blod - til Herrens kjøt og blod
Du lyt for brødet bøya deg - så segjer pavens ord!
Når signingsordi no var sagt: For prest og mann ho tente
Og kôna sa, til presten vendt: «Du lyt med maten vente
For femten gram med arsenikk, eg knadd i deigen inn,
Men um du hev umvandla det, så gjer det ingenting
Prestemannen vart no bleik – ja, og tagall som ein fisk
Og brødet fall på golvet ned - der han sat til bisk
«Hent hesten min!» sa presten redd: Eg må frå satan flyga
Men kvinna sa: Om fly du skal, fly burt frå Rom si styggja
Mannen sat og gapa høgt; Han miste meste målet
Men sa so stille: Kjære deg! Sjå presten sprang frå bordet
Å tru på slikt eit eventyr, det er ikkje abel,
Eg blir med deg; og nektar tru, på den katolske fabel
Svo stend du der,
som ei heller vinterblåst selje,
með snødrìvet langt oppetter stomni,
du strekkjer kvistfingrane dine
uppetter, langt,
langt upp mot himmelkvelven
i lengt etter den Gud
som du eingong vende ryggen til.Og no, no når blodet ditt
ikkì lengre kokar heitt,
men har samla seg i røtene
for å biða på ein ny vår,
skrik du (atter) i lengt etter ein ny vår.Kva tið skal vel våren renna,
kva tið skal eg atter høyra bekkane sildranðe
og kjenna sevja surla i stomn og kvist?
Kva tið skal eg vera með å spreiða
gleða, með greiner i smågutenevar,
som samlar seg for å spela
vårlege trillar
i kapp með lerka
einkvan stað der uppe.Neðe i liði
kem han gåande,
mannen með øksi.
Høyet ligg i løða, håslåtten har lagt seg til i silo, og i runðballar
no skal han bu seg til vinteren,
og sprengkulda som han veit må koma.Veð treng tið til å turka, i lað.